Mury Volubilis pochodzą w części z II i III wieku n.e., jednak wykopaliska dowiodły, że miasto założyli kupcy kartagińscy już w III w. p.n.e. Około 40 r. n.e., po podbiciu Afryki Północnej przez Rzymian, Volubilis było jednym z miast leżących na najdalszych krańcach cesarstwa rzymskiego. Według niektórych historyków, Rzymianie stosownie do swoich potrzeb ustalili, co wolno, a czego nie wolno produkować w ich posiadłościach w Afryce Północnej. W efekcie takiej polityki trzebiono lasy, aby zwiększyć obszar pod uprawę pszenicy. Ogromne przestrzenie ogołoconych z drzew terenów wokół Volubilis potwierdzają taką tezę. Mieszkańcy Volubilis – Berberowie, Grecy, Żydzi i Syryjczycy – aż do nadejścia islamu posługiwali się łaciną i wyznawali chrześcijaństwo. Inaczej niż Lixus, dalej na północny zachód, opuszczone krótko po upadku cesarstwa rzymskiego, Volubilis pozostało zamieszkane aż do XVIII w. Zespół archeologów z Maroka i Francji jest przez cały czas na miejscu i niemal codziennie dokonuje odkryć. Informacje o najważniejszych obiektach w językach angielskim, francuskim, arabskim i hiszpańskim są umieszczone na tablicach. Odkopane znaleziska mają w przyszłości być wystawione w miejscowym muzeum – obecnie wiele z nich eksponuje muzeum archeologiczne w Rabacie. Porządku pilnują strażnicy zaopatrzeni w gwizdki (gwiżdżą na turystów przekraczających sznurki wyznaczające szlak). Ruiny można zwiedzać codziennie od 8.00 do zachodu słońca (20 Dr), najlepiej jednak wczesnym rankiem (idealnie tuż po wschodzie słońca) lub o zachodzie, kiedy jest się tylko w towarzystwie należących do strażników osiołków, które pasą się wśród ruin. Późnym rankiem nadciągają wycieczki autokarowe, a w południe niemiłosiernie przypieka słońce. Dopiero o zmierzchu, kiedy ostatnie promienie słoneczne padają na starożytne kolumny, miejsce nabiera czaru.